Lieve René, Lieve Daan of toch Eikel van de Week,

Waar ga ik beginnen om een laatste groet te brengen aan de René Daniels. Of Daan uw redacteur zoals hij zich ook graag mocht noemen. Ik durf het wel te verklappen want de meesten zullen het toch al weten, maar René en ik deelden een liefde en daar deden we niet moeilijk over.

Het was onze passie en liefde voor de tafeltennissport die ons bij elkaar bracht en tot het laatst bij elkaar heeft gehouden. Er zijn weinig mensen die het vuurtje van een beginnende liefde zo kunnen aanwakkeren als René dat bij mij en ongetwijfeld nog veel meer mensen heeft gedaan.

Toen René en ik elkaar voor het eerst ontmoette stelde hij zich voor met een grote grijns op zijn gezicht als “de enige Limburger met een grote bek”. Hij doelde daarmee ongetwijfeld op zijn talent voor spreken, schrijven en het groots durven dromen over sport en andere passies in het leven. Deze ontmoeting heeft ervoor gezorgd dat Taverzo in Zoetermeer destijds kon kennismaken met topsport in Nederland en dat MF Services Heerlen haar plek in de top van Europa kon vasthouden.

Ik ben er trots op dat ik samen heb mogen werken met de meest bevlogen vrijwilliger die ik ooit heb ontmoet en de liefde voor de tafeltennissport heb gedeeld. Kortom een vriendschap op enige afstand, maar dichtbij genoeg om heel veel leuke dingen samen te hebben gedaan.

Dat René in staat was om buiten de gebaande paden te lopen, hoef ik niemand te vertellen. Minder waarneembaar voor de landelijke liefhebbers van top tafeltennis was het feit dat René naast topsport dag in dag uit hele boekwerken vol schreef, in de zaal training stond te geven, bestuurstaken op zich nam en werkelijk alles over had voor zijn cluppie en zijn sport.

Samen Tafeltennis Today maken, finales, wedstrijden analyseren, sportfeiten delen (man wat wist jij veel over allerlei sporten) en met een voldaan gevoel terugkijken naar resultaten. Belangrijkste daarbij was overigens nooit de winst. Als de wil om te winnen er maar was en alles gedaan werd om het hoogst haalbare resultaat neer te zetten.

René, het was voor jou veel en veel te kort en normaal gesproken zouden de Engelsen dan zeggen “Rest In Peace”. Voor jou kan ik alleen maar hopen dat ze een beetje goede pingpongtafels en een wijntje hebben in het hiernamaals, want stil zitten dat gaat niet lukken.

Nog even over die laatste wilde gedachte die je met me deelde..… misschien moeten we Hugo Calderano gewoon eens bellen. Ik ga je streken, ideeën en bevlogenheid missen. Ga je goed, waar dat ook mogen zijn.

Ingestuurd door Ruud van Graafeiland